
Isinilang si Nicolás sa Roma, anak ni Teodoro, isang tagapagtanggol ng Simbahan; mahusay siyang napag-aral at nakilala mula pagkabata dahil sa kanyang kabanalan, karunungan at husay sa pananalita. Ginawa siyang subdiyakono ni Sergio II at diyakono ni Leo IV. Nahalal siya noong ika-24 ng Abril 858 at kinonsagra sa araw ding iyon sa San Pedro, sa harap ng Emperador Luis II.
Tinaguriang Nicolás ang Dakila, ibinibilang siya sa pinakadakilang mga papa ng Gitnang Panahon dahil ipinagtanggol niya ang batas ng Simbahan laban sa mga makapangyarihang tao, kahit nang kubkubin ni Haring Lotario II ang Roma; hindi niya pinahintulutan ang hari na hiwalayan ang kanyang tunay na asawa, at naakay niya ang mga arsobispo ng Ravenna at Reims na tanggapin ang awtoridad ng Banal na Luklukan. Tumanggi siyang kilalanin si Focio bilang Patriyarka ng Constantinopla kapalit ng pinatalsik na San Ignacio. Bantog pa rin hanggang ngayon ang kanyang mahahabang sagot sa mga tanong ng mga bagong binyagang Bulgaro, at itinuring siyang santo di-nagtagal matapos ang kanyang kamatayan.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.