
Si León, isang taga-Toscana, anak ni Quintianus ayon sa Liber Pontificalis, ay kilalang-kilala na bilang diyakono ng Roma sa ilalim ni Celestino I. Nasa Gaul siya sa isang misyong pangkapayapaan para sa emperador nang mamatay si Sixto III, at siya ang pinili upang humalili sa kanya; itinalaga siya noong Setyembre 29, 440 at naghari sa loob ng dalawampu't isang taon habang gumuguho ang Imperyo sa Kanluran.
Ang kanyang dakilang liham kay Flaviano ng Constantinopla, na isinulat laban sa kamalian ni Eutiques, ay naglahad ng pananampalataya ng Simbahan sa Persona ni Kristo at tinanggap ng Konseho ng Calcedonia noong 451. Noong 452 hinarap niya si Attila na Huno malapit sa Mantua at nahikayat itong umatras mula sa Italya, at noong 455 nakuha niya mula sa Bandalong si Genserico ang pangakong hindi papatayin ang mga mamamayan ng Roma. Siyamnapu't anim sa kanyang mga sermon ang nananatili, at noong 1754 idineklara siya ni Benedicto XIV na Doktor ng Simbahan.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.