
Si Hildebrand, na may abang kapanganakan sa Toscana, ay nag-aral sa isang monasteryo sa Aventino sa Roma at naging isang monghe na Benedictino. Bilang kapelyan ni Gregorio VI at tagapayo ng mga papa mula kay Leon IX hanggang kay Alejandro II, siya sa loob ng mahigit dalawampung taon ang pangunahing tauhan sa reporma ng Simbahan. Siya ay itinanghal na papa ng klero at ng bayan sa libing ni Alejandro II noong 1073 at kinuha ang pangalang Gregorio.
Nilabanan niya ang simonya at ang pag-aasawa ng klero at ipinagbawal ang investidura ng mga layko, na naglagay sa kanya sa tunggalian kay Haring Enrique IV; ang penitensiya ng hari sa Canossa noong Enero 1077 ay isa sa mga pinakakilalang tagpo ng Gitnang Panahon. Kalaunan ay nagtalaga si Enrique ng isang antipapa at sinakop ang Roma, at namatay si Gregorio sa pagkatapon sa Salerno, na nagsasabing inibig niya ang katarungan at kinamuhian ang kasamaan. Binigyan ng beatipikasyon noong 1584 at kanonisasyon ni Benedicto XIII noong 1728, siya ay ibinibilang sa mga pinakadakilang papa.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.