Lino Maupas

Sino siya

Isinilang bilang Alpinolo Ildebrando Umberto Maupas sa Split, na noon ay bahagi ng Austro-Hungarian na Kaharian ng Dalmatia, noong ika-30 ng Agosto 1866, ang bunso sa sampung anak ng isang aristokratikong pamilyang may lahing Pranses, naakit siya kay San Francisco dahil sa isang aklat na ibinigay sa kanya ng kanyang tiyuhin, isang obispo, para sa kanyang Kumpil. Pumasok siya sa kumbentong Pransiskano sa Kosljun ngunit, matapos ang kanyang unang mga panata, pinaalis siya dahil itinuring na hindi angkop sa buhay relihiyoso dahil sa mahinang kalusugan at pabagu-bagong ugali; muling tinanggap sa tulong ng isang dating propesor na siya lamang ang nakaunawa sa kanya, gumawa siya ng ikalawang nobisyado sa Fucecchio sa Tuscany, kinuha ang pangalang Lino, at inordenahang pari noong 1890. Ipinadala sa Parma noong 1893, nanatili siya roon sa nalalabing bahagi ng kanyang buhay, at nakilala bilang Padre Lino da Parma.

Halos bulag dahil sa isang sakit sa mata noong bata pa, tinawag siyang "ang prayle ng mga patay" dahil inililibing niya ang pinakamahihirap na tao ng Parma, at pumupunta siya sa pinakamasasama ang reputasyon at pinakamapanganib na mga pook ng lungsod, na iniiwasan maging ng pulisya, hindi upang mamalimos kundi upang magdala ng tinapay, matatamis at gamot na tinipon mula sa kawanggawa ng mayayaman; kinailangang ikandado ng kanyang kumbento ang paminggalan at aparador nito laban sa kanyang walang-tigil na "paglusob" para sa mga dukha, at hinahayaan siya ng mga tindero na kumuha ng mga paninda na hindi niya kailanman mababayaran dahil ipinamimigay niya agad ang lahat. Bilang kapelyan ng bilangguan, nanirahan siya sa isang selda tulad ng ibang mga bilanggo, nagsikap na mapabuti ang kanilang kalagayan at ihanap sila ng trabaho, at nagdala pa ng isang bagong-silang na sanggol sa bilangguan upang makita ito ng amang nakabilanggo. Namatay siya sa atake sa puso noong ika-14 ng Mayo 1924 sa loob ng pabrika ng pasta ng Barilla, kung saan siya nagpunta upang ihanap ng trabaho ang isa sa maraming lalaking walang trabaho na tinutulungan niya; dinala ang kanyang bangkay sa bilangguan para sa huling pamamaalam ng mga bilanggo, na sila mismo ang gumawa ng kanyang kabaong, habang huminto ang buong Parma upang ipagluksa siya.

Ang mga himala

Wala pang himalang inaprubahan ang Simbahan sa kausang ito.

Bakit iyon itinuring na kabanalan

Prayleng Pransiskano na kilala sa Parma bilang 'ang prayle ng mga patay' dahil sa kanyang walang-pagod na kawanggawa sa mga dukha at sa mga bilanggo sa pinakamahihirap na pook ng lungsod.