
Si Siricio, isang Romano, anak ni Tiburcio, ay naglingkod sa Simbahan mula pagkabata, bilang lektor at pagkatapos ay diyakono sa ilalim ni Papa Liberio. Siya ay nahalal nang nagkakaisa noong Disyembre 384 upang humalili kay San Damaso.
Ang kanyang liham noong 385 kay Obispo Himerio ng Tarragona, na sumasagot sa mga tanong tungkol sa binyag, pagpepenitensiya at buhay ng mga klero, ang pinakamatandang dekretal ng papa na buong nananatili. Nagdaos siya ng mga sinodo upang patatagin ang disiplina ng Simbahan, kinondena ang pag-atake ni Joviniano sa pag-aayuno at sa itinalagang selibato, at, kasama ng kanyang kaibigang si San Ambrosio, ipinagtanggol ang walang hanggang pagkabirhen ni Maria. Ang kanyang kapistahan ay sa Nobyembre 26; idinagdag ni Benedicto XIV ang kanyang pangalan sa Martirolohiyong Romano.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.