
Si Michele Ghislieri, mula sa isang mahirap ngunit maharlikang pamilya, ay kinupkop at pinag-aral ng mga Dominiko ng Voghera, sumapi sa orden, at inordenahang pari noong 1528. Nagturo siya ng teolohiya at pilosopiya sa loob ng labing-anim na taon at kilala sa kanyang mahigpit at madasaling pamumuhay. Ginawa siya ni Pablo IV na Obispo ng Sutri, kardinal noong 1557, at inkisidor heneral, at kalaunan ay naglingkod siya bilang Obispo ng Mondovì. Nahalal siyang papa noong Enero 1566, laban sa kanyang sariling lumuluhang pakiusap, at namuhay bilang papa gaya ng pamumuhay niya bilang prayle.
Isinakatuparan niya ang mga dekreto ng Konsilyo ng Trento, nakipagtulungan kay San Carlos Borromeo sa pagreporma ng klero at inobliga ang mga obispo na manirahan sa kanilang mga diyosesis, at noong 1570 inilathala niya ang binagong Misal Romano. Pinag-isa niya ang Venecia, Espanya at ang Banal na Luklukan sa alyansang nagwagi sa Labanan sa Lepanto noong 1571, at bilang pasasalamat ay itinatag niya ang kapistahan ng Rosaryo at idinagdag ang Saklolo ng mga Kristiyano sa Litanya ng Loreto. Siya ay ibinilang sa mga beato ni Clemente X noong 1672 at kinanonisa ni Clemente XI noong 1712.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.