
Si Bruno, mula sa isang maharlikang pamilyang Alsaciano na kamag-anak ng mga emperador, ay kilala sa korte bilang "ang mabuting Bruno" at namahala sa mahirap na diyosesis sa hangganan ng Toul nang mahigit dalawampung taon. Hinirang na papa ni Henry III, iginiit niyang tanggapin siya nang malaya ng mga Romano at dumating siya sa lungsod bilang isang nakayapak na peregrino, kasama si Hildebrand sa kanyang tabi, noong 1049.
Pinasimulan niya ang dakilang reporma ng ika-11 siglo, sa pagdaraos ng mga sinodo sa Italya, Alemanya at Pransya, lalo na sa Reims noong 1049, laban sa simonya at sa mga klerong hindi malinis ang pamumuhay, at naglakbay siya nang napakalawak kaya tinawag siyang papang peregrino. Ang kanyang digmaan laban sa mga Normando ay nagwakas sa pagkatalo sa Civitate noong 1053, at ang misyong ipinadala niya sa Constantinopla ay humantong, di-nagtagal matapos ang kanyang kamatayan, sa pagkakahiwalay sa Simbahan ng Silangan noong 1054. Nagsasalaysay ang kanyang mga biyograpo ng mga himala noong nabubuhay pa siya at matapos ang kanyang kamatayan, at pinararangalan siya bilang santo sa Martirolohiyong Romano.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.