
Tinawag ni Gelasio ang kanyang sarili na ipinanganak sa Roma, samantalang tinatawag siya ng Liber Pontificalis na Aprikano, na maaaring mangahulugang siya ay may lahing Aprikano. Bago siya mahalal, gumawa siya ng maraming dokumento para kay Papa Felix III. Naghari lamang siya nang apat at kalahating taon, namumuhay nang payak, nananalangin at nag-aaral, at namatay matapos ibigay ang halos lahat sa mga dukha.
Nanindigan siya laban sa Constantinopla noong Sisma ni Acacio at sumulat sa emperador na ang daigdig ay pinamamahalaan ng dalawang kapangyarihan, ang banal na awtoridad ng mga obispo at ang kapangyarihan ng mga hari, isang liham na sinipi sa loob ng maraming siglo pagkaraan. Inalis niya ang paganong pista ng Lupercalia sa Roma, ipinatupad ang paghahati sa apat na bahagi ng kita ng Simbahan, na may isang bahagi para sa mga dukha, at sumulat ng mga panalangin para sa liturhiya; marami sa kanyang mga dekreto ang napasama sa batas kanoniko. Isa siya sa pinakamasisipag na manunulat sa mga unang papa.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.