
Si Bonifacio, isang paring Romano at anak ng paring si Jocundus, ay matanda na at lubhang iginagalang dahil sa kanyang pagkakawanggawa at karunungan nang siya ay mahalal, labag sa kanyang kalooban, sa katapusan ng 418. Nang araw ding iyon, pinili ng isang pangkat ang arkidiyakonong si Eulalio, at nagkagulo ang Roma sa loob ng labinlimang linggo hanggang kilalanin ng Emperador Honorio si Bonifacio.
Sinuportahan niya si San Agustin laban sa mga Pelagiano, at bilang pasasalamat ay inialay sa kanya ni Agustin ang isang akda. Ipinagtanggol niya ang kapangyarihan ng kanyang luklukan sa Illyricum laban sa Constantinopla. Inilibing siya sa Via Salaria malapit sa puntod ni Santa Felicitas, na pinagtayuan niya ng isang oratoryo; ang kanyang kapistahan ay sa ika-25 ng Oktubre.
Pinararangalan siya ng Simbahan bilang Santo. Basahin ang kanyang pahina sa diksiyonaryo ng mga santo.